 |
|
|
|
|
||||
|
|
|||||||
|
||||||||
|
Leren van Iederwijs Volkskrant, 29 augustus 2005
De scholen van Iederwijs waren van meet af aan omstreden. Kan er deugdelijk onderwijs worden gegeven als de kinderen zelf mogen weten welke vakken zij volgen? Ook als een kind meer zin heeft om de ratjes te verzorgen dan te rekenen? Het antwoord is 'ja'. Althans, van de achttien Iederwijs-basisscholen voldeden er negen aan de deugdelijkheidseisen van de Onderwijsinspectie. Acht scholen werden negatief beoordeeld, een wordt nog onderzocht. In het voortgezet onderwijs is de score slechter. Zes van de zeven scholen werden negatief beoordeeld, de zevende is nog in studie. Het blijkt dus moeilijk, maar niet onmogelijk, om Iederwijs-onderwijs te geven waar kinderen genoeg leren. In het onderwijs woedt een stevig debat over de beste leermethoden. Volgens sommige onderwijskundigen gedijen kinderen het beste bij een min of meer traditionele aanpak. Goed leren lezen is bijvoorbeeld pas mogelijk door regelmatig te oefenen, ook al heeft een kind daar op dat moment geen zin in, stelde de Leidse hoogleraar Adriana Bus. Volgens anderen sluit die traditionele aanpak niet meer aan bij kinderen van deze tijd. Er zou sprake zijn van een grote motivatiecrisis in het onderwijs. Die kan slechts worden opgelost door de leerling centraal te stellen en zijn creativiteit aan te spreken. Het studiehuis is een uitwerking van deze gedachte, maar er zijn veel meer experimenten met het zogeheten 'nieuwe leren'. Iederwijs is ongetwijfeld de variant die de leerling en zijn wensen het meest centraal stelt. Uit onderzoek blijkt dat kinderen die moeilijk kunnen leren, of uit achterstandsgroepen komen, het meest gebaat zijn bij een min of meer traditionele aanpak. Er zijn echter ook kinderen die zo goed kunnen leren, dat ze geen strakke didactische discipline nodig hebben, of die niet kunnen aarden in een schools systeem. Ook zijn er ouders en kinderen die wat meer waarde hechten aan zelfontplooiing en ontwikkeling van sociale vaardigheden en wat minder aan schoolse kennis. Het is goed als er keuze is. De pedagogische provincie is te vaak geteisterd door centraal opgelegde vernieuwingen. Bij een zo groot mogelijke pluriformiteit, kunnen ouders en kinderen de school kiezen die het beste bij hen past. Daarnaast is echter ook een zekere standaardisatie nodig. Een school bereidt voor op de samenleving. Daarom moet het lesprogramma voor een belangrijk deel zijn toegesneden op de eisen van die samenleving. Uiteraard zit er een flinke spanning tussen de eisen van pluriformiteit en standaardisatie. De gang van zaken rond Iederwijs lijkt er op te wijzen dat het systeem behoorlijk functioneert. Door ingrijpen van de inspectie worden ontsporingen bestreden. Tegelijkertijd is het wel mogelijk aan onderwijsvernieuwing te doen, zelfs op een manier die in veler ogen extreem is. |
|||||||
|
|
|
|
|
site by vincken.net | |
||
|
|
|||||||